Moe, dat is het goede woord voor hetgeen ik nu voel…

 

Ok, even jullie bijpraten over de ontwikkelingen tot op heden:

 

Gisteravond ben ik door mijn vader op het vliegveld Beek afgezet en heb ik mij ingechecked voor de cityhopper vlucht van Beek naar Amsterdam. Dit heb ik een leuke ervaring gevonden. Na +/- 15 minuten keek ik uit het raam en begon mij af te vragen wat dat voor een rivier was die ik daar toch zag lopen. Tot mijn grote verbazing riep de piloot net om dat we inmiddels boven Utrecht vlogen en dus halverwege de route zaten. Ik had niet verwacht al zo’n grote afstand te hebben afgelegd.

 

We kregen tijdens de vlucht maarliefst één foliezakje met nootjes en een bakje met vruchtendrank erin dat qua maat verdacht veel leek op zo’n danone-toetje voor kinderen.

 

Eenmaal aangekomen op Schiphol moest ik natuurlijk bij een gate zijn die helemaal aan de andere kant van het complex lag. Ik heb met een stevige looppas door Schiphol gestruind om 10 minuten voor boarding aan te komen bij de gate.

 

Omdat ik business class mag reizen is het overigens wel een grappige belevenis om langs alle andere mensen te mogen lopen, om als eerste het vliegtuig binnen te treden.

 

Business class vliegen staat ongeveer gelijk aan jezelf laten verwennen. Er wordt continue voor je gezorgd: champagne bij entree, 3 gangen menu, wijnkaart, hulp bij vragen, voorrang in wachtrijen, gestoomde doekjes om je op te frissen, etc.

 

Al met al zou je bijna kunnen zeggen dat Business Class reizen hard werken is, want in de korte periode die KLM in gedachten had om de maaltijd te serveren moest je stevig doorwerken om het tempo bij te houden. (heerlijk hollands geklaag…)

 

Na zo’n 14 uur vliegen landen we op vliegveld Kuala Lumpur. Ik was erg blij even mijn stoel te kunnen verlaten en een 30-tal minuten over het, niet al te interessante, vliegveld te kunnen lopen. Leuk was het overigens dat je in de wachtruimte voor het boarden je vliegtuig via een grote glazen wand kon bekijken:

 

Om 17:00 uur (Jakarta tijd) kwam ik aan op het vliegveld van Jakarta. Er begint dan een beetje eigenaardig spelletje van verschillende loketjes die je af moet lopen voor je visum en de douane.

 

Gelukkig zag een lokaal hulpje (zoals er zoveel rondlopen hier) dat ik aan het zoeken was naar de bagageband. Hij schoot mij direct te hulp en loodste mij langs de verschillende loketten en regelde dat de koffers op een karretje kwamen te staan. Ik had hem uitgelegd dat er een taxi voor mij was geregeld via ‘Golden Bird Taksi’, dus hij heeft mij naar de balie van Golden Bird gebracht. Uiteindelijk heb ik hem een paar dollar in zijn handen gedrukt voor de hulp.

 

De Golden Bird Taxi was binnen 5 minuten ter plaatse en de koffers werden in de achterbak gelegd. Klaar voor vertrek. (Twee minpuntjes echter: ik moest nodig naar het toilet en ik had nog geen Rupia’s kunnen pinnen). Ik kreeg dit de beste heren echter niet aan het verstand gebracht, dus ik stapte in de taxi en hoopte dat de rit niet al te lang zou gaan duren.

 

De taxi chauffeur sprak misschien 5 woorden engels, waardoor ik met handen en voeten hem kon vragen of dit een lange rit zou gaan worden. Toen ik zei: 30 minutes, gaf hij aan dat dat te weinig was vanwege het drukke verkeer.

 

Uiteindelijk ben ik anderhalf uur onderweg geweest in de spits van Jakarta. Een waar gekkenhuis waarbij alles op iedereen toeters en met de lampen knippers. Bussen, brommers, taxis en toek-toeks rijden als bezetenen kris-kras door elkaar zonder zich ook maar aan enige verkeersregel op te houden. Ondanks de chaotische indruk lukt het de taxichauffeur af en toe zelfs snelheden van 110 km/uur te halen op de wat grotere wegen.

 

Eenmaal aangekomen in het hotel heb ik mij ingechecked en heb ik als eerste even contact gehad met vrouw en kinderen aan het thuisfront. Daarna ben ik op zoek gegaan daar cash geld.

 

Aan de receptie konden ze mij niet helpen aan cash geld en daar werd ik verwezen naar een ATM (pinautomaat) die ergens rechts-om-de-hoek zou staan. Eenmaal buiten op de parkeerplaats aangekomen zie ik nergens iets dat kan duiden op een pinautomaat, dus ik spreek de beveiliging aan van de parkeerplaats en vraag hem waar een ATM is. Hij adviseert mij om een taxi te pakken naar de Argo (groot winkelcentrum). Hij biedt zelfs aan om mijn dollars over te kopen en mij Roepia’s ervoor terug te geven, zodat ik de taxi kan betalen. Een snel rekensommetje leerde mij dat deze man geen woekerkoers hanteerde, dus ik heb het geld gewisseld.

 

De beveiligingsbeamte hield gelijk een taxi voor me aan en legde het probleem aan de taxichauffeur uit. Deze heeft mij direct naar het winkelcentrum gereden. Eenmaal in het winkelcentrum aangekomen heb ik wat geld kunnen pinnen.

 

Nu ga ik nog even naar de receptie om te regelen dat ik morgenvroeg een taxi klaar heb staan die mij naar het DSM kantoor kan brengen. Tevens zal ik er achter moeten zien te komen hoe lang de rit naar het kantoor zal duren.