De allerlaatste dag is aangebroken. Vanmiddag om 16:00 zal ik in het hotel gaan uitchecken en de één uur durende trip naar het vliegveld gaan afleggen. Om 18:45 uur vertrekt mijn vliegtuig naar Amsterdam dat tegen 21:00 uur een tussenstop in Kuala Lumpur zal maken om bij te tanken en een nieuwe crew aan boord te laten.

Ik heb gisteren geprobeerd om zo lang mogelijk op te blijven en vandaag uit te slapen om de jetlag te minimaliseren. Dit is maar beperkt gelukt, dus  ik hoop dat ik niet teveel last ga krijgen van de jetlag.

Om de tijd te doden en nog voor een enkel kleinigheidje te kijken (en voor John voor zijn horloge te kijken) ben ik vandaag naar een luxe mall geweest (Pondok Indah Mall). Helaas heb ik ook ditmaal niet kunnen slagen voor het horloge van John.

Ik ben vorig jaar ook al eens in de Pondok Indah Mall geweest en ook ditmaal verbaast het mij weer hoeveel luxe winkels/merken daar te verkrijgen zijn. Deze merken zijn vrijwel zeker onbetaalbaar voor de gemiddelde burger. Toch is het er altijd druk.

De verkooptechniek is eigenlijk vrij simpel:

• Organiseer de winkels naar soort, zodat je per verdieping/gang één type product bij elkaar ordend. Dit vergroot de overzichtelijkheid
• Maak één verdieping met alle soorten eten met een uitstekende prijs/kwaliteit verhouding. Dit is altijd een succes, omdat uit eten gaan normaler is dan thuis eten.
• Zorg ervoor dat de verdieping met eten zo is opgesteld dat men eerst langs alle andere winkels moet. Dit stimuleert de verkoop.
• Meng dure producten met goedkope producten, die in de aanbieding zijn. De verkopers proberen je dan wel over te halen de duurdere te kopen.
• Besteed zorg aan de kinderen; zorg ervoor dat deze vrolijk zijn en er goede voorzieningen zijn. (Kind rustig -> Ouders blij)

Gisteravond heb ik weer wat tijd doorgebracht hier in de Kemang area, hetgeen een typisch uitgaangsgebied is voor vooral jong, maar ook oud. Het is één grote parade van zien en gezien worden. 

Werkelijk iedereen loopt de hele dag met een supersonische telefoon in hun handen rond te SMS-en, chatten of hun facebook-pagina bij te werken (facebook is een soort hyves). Uit navraag blijkt dat hier geen regelingen zijn, zoals we die in Nederland kennen, waardoor je korting op een toestel kunt krijgen bij het afsluiten van een abonnement. Alle toestellen worden hier dus tegen de volledige prijs verkocht. Deze smartphones kosten toch al snel tussen de $400 en $600 per stuk. De kosten van SMS en internet op de mobiel zijn daarentegen verwaarloosbaar en v ele malen goedkoper als in Nederland.

Ook heb een folder meegenomen van een huizen-bouwproject. Ik was erg nieuwsgierig naar de huizenprijzen van zo’n luxe nieuwbouwproject. Dit blijkt (t.o.v. Nederland) enorm mee te vallen. De gemiddelde prijs die ik in dit bouwproject tegen kwam was ongeveer $42.000 per stuk.

Voor de beeldvorming. We hebben het hier over gezinswoningen, met ruime tuin, gelegen op een strategische positie en in een woonwijk (compound), dat zijn eigen voorzieningen heeft zoals supermarkt etc, en voorzien is van een 24/7 toegangscontrole als je naar binnen/buiten wilt.

Ik zou er bijna voor emigreren!

Zo, nu is het tijd om wat te gaan lunchen, nog even uit te rusten en me klaar te gaan maken voor vertrek.

Tot snel!

Het einde is in zicht!

Na een aantal dagen keihard werken tot in de late uurtjes zijn we gisteren dan toch succesvol live gegaan met de nieuwe server. Omdat we alle computers met de hand lid moeten maken van de nieuwe omgeving ging daar veel tijd in zitten.

Al met al is het project nu binnen planning en budget afgerond en hoeft ik de huidige systeembeheerder met niet bijzonder veel restpunten achter te laten.

Doordat er flink overgewerkt is, ben ik niet meer toegekomen aan het bijhouden van mijn weblog. Tegelijkertijd was er daardoor ook niet zoveel interessants om te melden, dus…

Wel interessant om te vermelden is het schitterende restaurant waar ik eergisteren heb gegeten, samen met de directeur, plantmanager en aanhang. Dit restaurant is gelegen in Bontang Kuala, dat bestaat uit vele houten huisjes die op palen staan middenin de oceaan.

Dit restaurant is gelegen aan het einde van een lange loopbrug en is schitterend verlicht. Doordat het midden in de zee ligt blaast er een heerlijke koele zeebries vanaf zee, waardoor het ’s avonds met zo’n 28 graden goed vertoeven was.

De keuken was proper en het eten was heerlijk klaargemaakt. De muzikale begeleiding werd verzorgd door enkele amateurzangers die graag hun karaoke kunsten wilden tonen. (Karaoke is hier gezelschapsbezigheid nummer 1. Je komt het werkelijk overal tegen en continue staan mensen te zingen.)

Gelukkig heb ik vandaag de bevestiging ontvangen dat er ditmaal wèl een ticket beschikbaar is voor de vlucht van Bontang naar Balikpapan. Hierdoor hoeven we niet de hele nacht dezelfde hobbelige route weer terug te rijden. (met alle risico’s van dien). Morgen wordt ik hier om 06:00 locale tijd opgehaald en ik hoop tegen 12:00 in Jakarta te arriveren. (Je wint één uur tijd door het tijdsverschil tussen Jakarta en hier)

Ik verheug mij erop om weer terug te keren naar huis en Chantal, de kinderen en iedereen anders weer terug te zien. Toch kijk ik op een leerzame, vermoeiende en gezellige periode terug  hier in Indonesie. Mijn terugreis is dan ook met gemengde gevoelens, wetende dat er voorlopig geen vervolg meer op zal gaan komen.

Hallo iedereen.

Gisteren ben ik helaas niet in staat geweest om een bericht op mijn weblog te zetten. Dit kwam omdat ik tot laat op het werk ben gebleven. Het serverrack was op tijd gearriveerd, maar was nog niet helemaal aangesloten.

Men had vertraging opgelopen, omdat ze een hekwerk hebben moeten verwijderen, om het rack naar binnen te krijgen. Toen ik ver klaar was met het opbouwen van het rack kwam het bericht binnen dat ook de server en de andere onderdelen waren aangekomen bij het magazijn, dus besloot ik direct verder te gaan en deze vervolgens te gaan installeren.

Toen we tegen 20:00 uur klaar waren met deze klus zijn we nog even wat gaan eten in een plaatselijk restaurantje.

Ook vandaag heeft natuurlijk in het teken gestaan van het werk. Omdat ik een heel strikt tijdschema erop na houd (en er natuurlijk altijd wel iets niet volgens planning verloopt) kom ik aan weinig anders toe. Momenteel loopt een eerste kopie van de data op de oude server naar de nieuwe en als alles goed loopt wil ik morgen een definief plan van migratie gereed hebben om donderdagochtend live te gaan, zodat we donderdagmiddag en vrijdag hebben voor instuctie en nazorg.

De kenners onder ons zullen snappen dat dit een zeer optimistische planning is. Toch hoop ik deze te kunnen realiseren omdat de site relatief klein is en ik het geluk heb dat de fabriek zelf momenteel niet in bedrijf is. Hierdoor blijft het risico, mocht iets fout gaan, redelijk beperkt.

Vanavond zijn we samen met de directeur, die toevallig nu twee dagen hier is, gaan eten in een plaatselijk restaurant. De manier waarop de medewerkers met een directeur omgaan is in zijn geheel niet te vergelijken met de Nederlandse manier. Een directeur heeft hier duidelijk meer gezag en het personeel zal heb niet tegenspreken. Ook zal niemand bij hem in de auto/taxi willen stappen, hierdoor moet hij altijd alleen reizen.

Inmiddels moet ik bekennen dat ik Chantal en de kids mis, zeker nu Chantal de problemen met Sam zelf heeft moeten oplossen met het AZM. Ik zal haar zometeen even gaan bellen om de laatste update te horen van de situatie.

Tot schrijfs.

Vandaag een belangrijke mededeling om mee te beginnen: In het hotel in Bontang, waar ik inmiddels ben aangekomen, heb ik helaas geen ontvangst met mijn GSM. Hierdoor kan ik niet naar huis bellen of SMS-en. Als jullie dit lezen, dan is het me wel gelukt om in de lobby van het hotel verbinding met internet tekrijgen.

De reis van vandaag leek ik eerste instantie voorspoedig te verlopen. Exact volgens planning kon ik uitchecken en stond de taxi reeds op mij te wachten om mij naar het vliegveld tebrengen. Omdat het erg rustig was op de weg was ik zelf iets voor planning aanwezig. Na even te hebben gewacht op mijn collega en inmiddels de nodige Indonesiërs van mij af te hebben geslagen, die mij allemaal willen helpen tegen een vergoeding, zijn we in het vliegtuig gestapt richting Balikpapan.

Eenmaal in Balikpapan aangekomen bleek er geen ticket voor ons meer beschikbaar te zijn richting Bontang. Het is helaas niet mogelijk om tickets vooraf te kopen voor deze vlucht. Hierdoor waren we genoodzaakt om een taxi te nemen naar Bontang. Deze rit is ongeveer 250km en men verwachtte dat we daar 5 uur over zouden doen.

In eerste instantie leek het me erg leuk om op deze manier te reizen, omdat ik dan gelijk een goed beeld van het land en het landschap zou krijgen. Inmiddels weet ik dat ik dit nooit meer wil doen.

Er is één weg tussen Balikpapan en Bontang via de hoofdstad van Oost Kalimantan (waarvan me even de naam is ontschoten). Deze weg gaat letterlijk door de rimboe en zit vol enorme gaten. Vorig jaar zei ik grappend dat Bontang ‘the Middle of nowhere’ was, maar ik moet dit gaan aanpassen. Er blijkt nog veel meer nowhere tussen Bontang en Balikpapan in te zitten.

Mijn collega is wagenziek en hij heeft de gehele reis groen gezien van misselijkheid. Op het einde van de rit vertelde hij mij dat dit de eerste keer was dat hij zonder tussentijds over te moeten geven de rit had afgrond. Gedurende de gehele rit werden we dermate op een neer geschut dat ik geen fatsoenlijke foto heb kunnen maken van de omgeving, die op sommige plaatsen werkelijk indrukwekkend te noemen was.

Tegen 16:30 arriveerden we bij het hotel en hebben we, na onze koffers naar de kamer te hebben gebracht, nog even een kop koffie gedronken om bij te komen. Vervolgens is mijn collega naar zijn kamer gegaan om te rusten en ben ik nog even naar buiten gelopen om van de laatste zon te genieten. (Weet je nog: om 18:00 gaat hier het licht uit, omdat ik slechts enkele kilometers van de evenaar verwijderd ben)

Ik ben me overigens zojuist nog te blubber geschrokken: Toen ik de bureaustoel opzij schoof om op mijn laptop deze tekst te gaan tikken schoot er ineens iets langs mijn voeten door. Dit bleek uiteindelijk om een salamander te gaan, die waarschijnlijk banger is voor mij als ik voor hem ben. Hij heeft zich een plaatsje achter de kast uitgekozen en zolang hij daar blijft zal ik zijn aanwezigheid gedogen.

Ik verwacht ieder moment mijn collega die mij komt ophalen om samen wat in het restaurant te gaan eten. Na het eten zal ik deze tekst gaan uploaden.

Tot de volgende keer.

Vandaag op stap geweest naar Taman Mini ‘Indonesia Indah. Dit park bestaat uit vele verschillende gebouwen, die vanuit de verschillende delen van Indonesia naar hier gebracht zijn.

Je kunt deze gebouwen dan bezoeken en in veel gebouwen is een kleine tentoonstelling te bezichtigen. Op andere plaatsen worden optredens gegeven.

Het enige dat ik jammer vond is dat dit park er niet op berekend is dat het bezocht wordt door buitenlanders, omdat ik vrijwel nergens engelstalige teksten heb aangetroffen.

Omdat foto’s meer zeggen dan woorden heb nodig ik je uit om de 225 foto’s te bekijken die ik heb gemaakt op: http://picasaweb.google.nl/robin.notermans/20090523TamanMiniIndonesiaIndah

Vanacht moet ik hier om 4:00 ’s-nachts uitchecken en vertrekken naar het  vliegveld. Om 6:20 vertrekt mijn vlucht naar Balikpapan waar ik tegen 8:00 zal arriveren en tegen 14:00 heb ik pas een aansluiting naar Bontang. Ik heb met mijn collega afgesproken dat we zullen proberen deze wachttijd nuttig te gebruiken en ook in Balikpapan de omgeving te bekijken.

Sampai bertemu lagi.

Just like last time it is getting more and more difficult to stop thinking in English. This is why I need some time to adapt and try to switch back to Dutch when starting to type in my blog.

Het is inderdaad vreemd om weer over te stappen naar het Nederlands als je de hele dag Engels aan het praten bent.

Gisteravond ben ik nog even een terrasje gaan pikken op het dak van één van de uitgaansgelegenheden in de Kemang wijk. Hier ben ik aan de praat geraakt met een jonge kerel van 24 jaar, die daar als serveerder werkt. Uiteindelijk heb ik  zo’n 3 uur met hem gekletst over van alles en nog wat en hebben we uiteindelijk elkaars emailadressen uitgewisseld, zodat we elkaar in de gaten kunnen houden via facebook.

Vandaag heb ik mij vooral gericht op het voorbereiden van de communicatie naar de eindgebruikers en het opstellen van een detail planning die we kunnen gaan aanhouden. De communicatie emails heb ik in het Engels getikt en ik heb deze door mijn collega laten vertalen naar Bahasa. Ik denk dat de medewerkers dit wel weten te waarderen.

Ik heb vandaag bevestiging gekregen dat het serverrack en de bijbehorende materialen zijn gearriveerd in Bontang. De IT-er in Bontang zal het rack aanstaande zondag gaan opbouwen, zodat dit aanstaande maandag gereed zal zijn als ik aankom.

Inmiddels ben ik in het bezit van de juiste tickets naar Balikpapan/Bontang en heeft het secretariaat het taxivervoer voor de komende week bevestigd. Helaas heeft Air Garuda de vlucht van 8:20 van Jakarta naar Balikpapan laten vervallen, waardoor we de vlucht van 6:20 moeten pakken. Dit houdt in dat ik al om 4:00 moet vertrekken uit mijn hotel en we zo’n 5 uur in Balikpapan moeten wachten voordat we verder kunnen vliegen naar Bontang.

Ik heb met mijn collega afgesproken dat we de wachttijd zullen gebruiken om even Balikpapan te verkennen.

Omdat het morgen zaterdag is kan ik morgen ook gebruiken om de omgeving te verkennen. Ik denk dat ik morgen naar Taman Mini Indonesia Indah ga, hetgeen een park en openluchtmuseum is waar je in vogelvlucht de verschillende culturen kunt leren kennen. (Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Taman_Mini_Indonesia_Indah)

Dus morgen hopelijk weer een interessante update.

Vandaag heb ik mogen genieten van een vrije dag i.v.m. hemelvaart. Ik had gisteren op kantoor al wat informatie ingewonnen over de mogelijke activiteiten die ik vandaag kon gaan doen.

Uiteindelijk had ik besloten om de volgende plaatsen te gaan bekijken in het noorden van Jakarta (bij de kust):

• Seaworld, dat gelegen is binnen een amusementspark dat Taman Impian Jaya Ancol heet.
• Sunda Kelapa. Dit is de oude haven waar tot op de dag van vandaag de houten boten via loopplanken met de hand worden in en uitgeladen.
• Batavia market, gelegen in het oude Batavia deel van Jakarta (waar alles begonnen is toen de Nederlanders hier een nederzetting begonnen)
• Mangga Dua Mall. Een winkelcentrum dat nog typisch Indonesisch is. Geen grote merken, maar simpelweg veel kleine kraampjes en smalle gangpaden, verdeeld over 6 verdiepingen.

Seaword doet zijn naam niet echt eer aan, omdat het niet erg groot is. De entree was dan ook maar Rp 40.000, dus zo’n EUR 3,00. Je komt direct binnen in een grote hal met zo’n 6 verschillende aquariums. Stuk voor stuk goed verzorgd en het geheel is vooral gericht op de kinderen.

Pronkstuk van deze Seaworld is een 80 meter lange glazen koepelgang die ze door het aquarium hebben gemaakt. Door een automatische loopband wordt je vanzelf zachtjes door de gang gevoerd. Dit was zeker de moeite waard, al ben ik bang dat dit niet goed op de foto’s naar voren komt.

Na een uurtje had ik het wel gezien met Seaworld en ben ik te voet verder gegaan. Ik had besloten (ondanks mijn hoogtevrees) met de kabelbaan naar de andere kant van het park te gaan.  Omdat de kabelbaan parallel aan de kust loopt kan je de gehele tocht genieten van het zeezicht. Tegelijkertijd krijg je een leuk beeld van de verschillende hotels, attracties en andere zaken die het park te bieden heeft.

Eenmaal aan de andere kant van het park aangekomen ben ik een stukje over de boulevard gelopen. De spelende kinderen, veelal naakt, staan in schril contrast tot sommige moslimvrouwen die je daarnaast ziet in vol gewaad met opgetrokken broekpijpen.

Vervolgens heb ik een taxi genomen naar Sunda Kelapa, de oude haven. Ik werd direct aangesproken door een oudere man, die mij een rondleiding wilde geven. Omdat de man best redelijk Nederlands kon spreken heb ik een vergoeding met hem afgesproken en heeft hij mij alles uitgelegd over de historie van de haven. Een bezoek aan één van de houten schepen was erbij inbegrepen.

Een oude (nog van Nederland afkomstige) wet schrijft voor dat deze schepen per definitie met de hand moet worden verladen. Hierdoor moeten de scheepskrachten dus alles zelf dragen, terwijl ze over balken van 50cm breed tussen het schip en de kade op en neer lopen. Het schip dat ik bezocht vervoerde cementzakken van 50kg per stuk, dus… (hoezo arbo?)

Ik nodig je van harte uit om de foto’s te bekijken, zodat je kunt zien onder wat voor erbarmelijke omstandigheden deze scheepslieden moeten werken. Stel je er dan echter wel bij voor dat deze schepen pendelen tussen Kalimantan en Jakarta, dat een trip van 4 of 5 dagen is.

Daarna ben ik met mijn gids in een bootje gestapt en zijn we langs de vissers naar de oude vissersmarkt gegaan. Hoofd onderdeel van deze markt is een loods waar de nieuwe vis iedere nacht wordt geveild. Ik heb daar echter geen foto’s van kunnen maken (te donker)

Tijdens het gesprek met mijn gids kwam ter sprake dat ik ook het oude Batavia wilde bezoeken. Hij bood (natuurlijk) direct aan mij ook daar te begeleiden.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben met mijn hele gevolg op stap gegaan naar Batavia. (Ik had nl. inmiddels ook al een taxi chauffeur gereserveerd, dus keurig op mij stond te wachten)

Ook in Batavia heeft de taxi chauffeur keurig gewacht, terwijl mijn gids mij een korte rondleiding gaf. Pronkstuk daar was Batavia Cafe. Dit café blijkt 2 jaar geleden helemaal in haar originele staat te zijn gebracht.

Het was tijd om afscheid te nemen van mijn gids, dus ik heb met hem afgerekend en ben met mijn taxi vertrokken naar Mangga Dua Mall. In deze mall kom je geen grote merken tegen of glitter en glamour. Hier is het dringen om door de, te smalle, gangetjes te komen en er zijn honderden kleine standjes die voornamelijk kleding verkopen. Ik kan mij niet herinneren dat ik hier ook maar één buitenlander ben tegengekomen.

Omdat ik het inmiddels erg warm had gekregen en ik moe was gelopen besloot ik terug te gaan naar mijn hotel aan de andere kant van de stad.

Nu ben ik dit verhaal aan het tikken onder het genot van een blikje cola uit de minibar. Zometeen even douchen en daarna een hapje eten.

Tot de volgende blog

En de foto’s staan hier: http://picasaweb.google.nl/robin.notermans/20090521Jakarta

Vanochtend heerlijk gelachen tijdens het ontbijt;

In het restaurant van mijn hotel heerst, zoals in veel hotels, een serene rust en is er veel aandacht besteed aan de ambiance. In de zaal zitten inmiddels zo’n 20 mensen verdeeld over de tafels. Enkele eenzame Europeanen, wat Chinezen en een groepje moslim vrouwen die zacht met elkaar aan het smoezen zijn en mij bijna aan een groepje nonnen doet denken.

Deze rust werd echter ineens bruut onderbroken door een GSM die luid overgaat met een ringtone van een liedje met een harde beat en de tekst ’I want to move it, move it. I want to move it, move it´. Natuurlijk trekt zoiets mijn aandacht. Toen ik echter ontdekte dat uitgerekend één van de dames uit het groepje brave moslim-dametjes de GSM snel uitdrukte, was mijn dag pas goed begonnen.. lol

De taxi-rit naar het werk heb ik zelfs binnen 15 minuten weten af te leggen. Ik begin inmiddels goed te worden in het uitleggen van de route die gereden moet worden.

Eénmaal op het werk aangekomen ben ik zo snel mogelijk gestart met het inhalen van mijn opgelopen achterstand. Deze achterstand is gelukkig inmiddels helemaal weggewerkt en ik ben met succes weer terug op mijn oorspronkelijke planning.

Toch heb ik wel andere concessies moeten doen aan mijn planning. Nu de transporteur heeft gezien hoe groot en zwaar het serverrack is heeft deze aangegeven de goederen wellicht niet op tijd te kunnen leveren. Tevens willen ze meer geld hebben voor het vervoer naar Bontang.

M.b.t. het transport van mijn server hebben ze aangegeven dat ze ook daar meer tijd nodig hebben voor het transport en er additionele kosten moeten worden gemaakt, omdat de UPS als potentieel gevaarlijk werd aangemerkt. Hierdoor moet ik de server al vrijdagochtend op transport zetten en is deze mogelijk maandag nog niet in Bontang (terwijl ik er er dan wel al ben).

Ik weet inmiddels dat ik mij zal moeten aanpassen aan de Indonesische manier van zaken doen. Zeker nadat mijn Indonesische collega alle charmes tevergeefs uit de kast had gehaald om de transporteur over te halen.

Vanmiddag heb ik overgens ontdekt dat hier ook oploskoffie te krijgen is van Kopika. Kopika is het merk waar we in Nederland die heerlijke donkergekleurde koffie-snoepjes van kunnen kopen. Ik hoop dat deze oploskoffie binnenkort ook in Nederland te verkrijgen is, want deze is simpelweg heeerlijk.

Vanavond ben ik naar een (kleine) Mall gegaan en heb wat rondgekeken op de verschillende afdelingen die verspreid liggen over de aaneengeschakelde drie gebouwen van 8 verdiepingen (en 2 kelders)… Ik heb mezelf verwend met een heerlijke cappucchino gemaakt van bali-koffie en ik ben even laten nog een ordinaire vette chickenburger gaan verorberen bij de KFC, die in de eerste kelder lag.

Foto genomen vanaf begane grond

Daarmee was mijn dag alweer tot een eind gekomen.

Pfff.. Wat een dag…

Vandaag stond natuurlijk in het teken van de server installatie. Helaas ben ik tot twee maal toe opnieuw moeten beginnen met de installatie door uiteenlopende redenen. De laatste keer was het reeds 17:30 uur toen ik besloot in zijn geheel opnieuw te beginnen (en dus ook weer terug was op het punt waar ik gisterochtend was).

Omdat, in tegenstelling tot de eerdere planning, de server ook nog eens vrijdagochtend in plaats van vrijdagavond op transport moet, realiseerde ik me dat ik geen andere optie had dan over te werken.

Tot mijn verbazing was vrijwel de gehele financiele afdeling tot in de late avonduren aanwezig. Het is hier blijkbaar niet ongewoon om soms tot laat op kantoor te blijven.  Van de andere kant is het ook niet ongewoon om laat binnen te komen, dus…

Toen tegen 21:00 uur ik toch ongeveer de laatste overlevende was, samen met mijn Indonesische collega, besloot ik dat het inmiddels toch ècht wel tijd was om naar het hotel te gaan.

Gelukkig voel ik mij vandaag veel fitter als gisteren. De ergste jetlag problemen lijken daarmee overwonnen.

Omdat het vervoer vandaag probleemloos is verlopen (ik had voor de taxi-chauffeur een heuse plattegrond getekend…) en ik erg druk ben geweest met het werk, heb ik vandaag dus niet zoveel nieuws. Mogelijk dat dit morgen ook het geval zal zijn. Daarom alvast mijn excuses voor het korte bericht en ik hoop dat jullie mij dat niet kwalijk nemen.

Selamat tidur!
(lol, hebben jullie nog wat te googlen)

Eergisteren ben ik vertrokken vanuit Nederland naar Indonesië.

Omdat er werkzaamheden aan het spoor gepland waren, waardoor ik meerdere malen zou moeten overstappen en tussen Eindhoven en ‘s Hertogenbosch per bus zou moeten gaan hebben Marco en John mij samen met Rick en Dylan afgezet in Schiphol.

Ik had me vrijdag al online ingecheckt. Hierdoo hoefde ik alleen nog maar de bagage af te geven bij de balie en waren we ook in staat om nog even een kop koffie te gaan drinken en samen met de kinderen op het dak te gaan kijken naar de vliegtuigen.

Toen het eenmaal tijd was werd duidelijk dat mijn trip naar Indonesië toch wel indruk maakte op Rick. Hij werd erg verdrietig toen we eenmaal afscheid van elkaar moeten nemen. Inmiddels heb ik begrepen dat dit (gelukkig) weer snel over was.

Eenmaal in het vliegtuig heb ik mij wederom verbaasd over de snelheid waarmee zo’n enorm stuk staal kan versnellen. In luttele seconden haalt het vliegtuig een snelheid van meer dan 300 km per uur waardoor het van de grond afkomt. Daarna stijgt het vliegtuig nog geruime tijd door totdat het op zo’n 11km hoogte vliegt en een snelheid van ongeveer 900km uur haalt.

Ditmaal moest ik door de ingestelde bezuinigingen economy class vliegen, waardoor ik duidelijk minder comfortabel kon reizen. Helaas had ik nu ook nog te pech dat om een of andere reden er een aansluiting onder de stoel van de passagier voor me zat, waardoor ik onvoldoende ruimte had om beide benen te strekken. Slechts één van mijn benen paste onder de stoel.

Al met al was ik erg blij om in Kuala Lumpur te arriveren (gisteren), zodat ik even mijn benen kon strekken. Helaas bleek men in Kuala Lumpur voorzieningen te hebben getroffen tegen de varkensgriep. Men had besloten alle uitstappende passagiers een vragenlijst in te laten vullen en eventueel bij mensen de temperatuur op te nemen. Hierdoor ontstond er natuurlijk een fikse wachtrij.

Na even met Chantal en de kinderen te hebben gebeld en een kwartiertje te hebben rondgelopen door het vliegveld was het inmiddels weer tijd om terug te keren naar het vliegtuig voor het laatste anderhalf uur vliegen naar Jakarta. Ik had dezelfde (ongemakkelijke) stoel, maar het leek nu minder vervelend, waarschijnlijk omdat het einde van de vlucht in zicht was.

Eenmaal in Jakarta gearriveerd ben ik weer door de bureaucratische molen heen gegaan:

• Loket 1: $25 betalen voor het visum, kwitantie ontvangen
• Loket 2: kwitantie en visumaanvraag inleveren, visum ontvangen 
• Loket 3: Paspoort en visum afgeven en na controle wordt visum in paspoort geplakt
• Controle: Afgeven vragenlijst varkensgriep
• Controle: Eén voor één door desinfectieboog en controle via infrarood camera (op koorts)
• Transportband: Afhalen koffer van transportband
• Loket 4: Afgeven douane papieren (niets in te voeren)
• Loket 5: Controle m.b.t. reçu of je de juiste koffer meeneemt
• Loket 6: Scan van je handbagage op onregelmatigheden

Gelukkig was ook ditmaal weer een taxi voor mij gereserveerd, waardoor ik na deze bureaucratische waanzin me niet meer druk hoefde te maken om een taxi. Toen ik, bij het naar buiten lopen, mijn naam luid en duidelijk boven de wachtende mensenmassa uit hoorde, wist ik dat ik op de juiste plaats was gekomen en alles goed was.

Ditmaal verliep de trip van het vliegveld naar het hotel soepel. Ik heb er zo’n 45 minuten over gedaan en de gehele rit was wonder boven wonder filevrij.

Ik had me ingecheckt in het hotel en ben naar mijn kamer gegaan. Nadat ik mijn spullen had uitgepakt en me had opgefrist ben ik weer in de taxi gesproken richting de passaraya mall om te pinnen. Deze mall ligt op een steenworp afstand, waardoor ik daar vorige keer ook vaak naartoe ben geweest. Helaas bleek ik niet (meer?) in staat om te pinnen vanaf mijn nieuwe ING-creditcard. Ik denk dat dat ermee te maken had dat het hotel zojuist een reservering had gedaan op deze kaart voor 8 miljoen roepiah.

Als je wilt weten hoeveel dat ongeveer is hou je dan aan volgend trucje:
Laat de laatste 4 nullen van het getal weg en je weet het bedrag in dollars. Het bedrag in euro’s is momenteel ongeveer 2/3 hiervan.

Eénmaal weer terug in het hotel ben ik, na wat televisie kijken, gaan slapen.

Vandaag moest ik al aan het werk en ben ik, na een ontbijt in het hotel, in een blue bird taxi gestapt. Toen ik zei waar ik naartoe moest knikte de man hevig ja. Helaas bleek niets minder waar… Nadat hij drie keer was gestopt om de weg te vragen en 40 minuten later, arriveerde ik op het werk. Gelukkig bleken de servermaterialen compleet en onbeschadigd in de opslag te staan, dus ik kon vrij snel aan de slag met enerzijds het uitpakken van de server en het verzendklaar maken van het serverrack. (Ik zal jullie niet lastigvallen met details over mijn werk).

Nu, eenmaal weer in het hotel aangekomen, heb ik een lichte avondmaaltijd genoten en ben ik naar mijn kamer gegaan. Omdat ik, vermoedelijk door de jetlag, me erg moe blijf voelen wil ik vandaag weer vroeg naar bed.